Kleren maken de mens.
Een aantal jaren terug deed ik mee aan een korte workshop van de Cliniclowns. Die was bedoeld om aandacht voor deze fantastische organisatie te vragen. Samen met vijf anderen kreeg ik de welbekende rode clownsneus opgezet. We stonden voor een publiek van misschien 15-20 mensen. Er werden een aantal uitdagende, “domme” vragen aan ons gesteld. Vragen waar we alleen ja op mochten antwoorden.
“Dus… jij kent alle coupletten van het Wilhelmus? …ehh..…JA!”
Dit was genoeg om andere kanten in ons te doen ontdekken. Als vanzelf verlegde ik grenzen werd ondeugender, dommer, onhandiger dan een ‘normaal’ mens. En ik had niet het minste vermoeden dat deze kanten er in mij er ook waren. Weg gestopt maar wel sluimerend in mij aanwezig.
Blijkbaar is soms één rode clownsneus al genoeg.
En misschien is dat niet zo vreemd, want in ons innerlijke leven wisselen we vaker van ‘kledingstuk’ dan we doorhebben.
We denken vaak dat we één vast persoon zijn, maar in werkelijkheid hebben we een volle kledingkast aan kanten in ons: de serieuze, de zorgzame, de speelse, de onhandige, de moedige, de stille.
Daar haakt de Voice Dialogue methode (Lees hier nog een blog over Voice Dialoque) op in. Het ziet je innerlijke wereld als een kledingkast vol verschillende ‘ikken’, elk verbeeld als een kledingstuk dat je vaak en bijna nooit draagt. Het nodigt je uit om de verschillende ‘ikken’ niet weg te stoppen, maar ze uit de kast te halen en te leren kennen.
Welke ‘ikken’ trek jij vandaag aan?
De vraag: “Welke ‘ikken’ trek jij vandaag aan?” raakt een kerngedachte vanwaar Voice Dialogue over gaat. We kunnen ons bewust worden van wat we aantrekken en ook een andere keuze maken. We hebben een regisseur.
Meestal dragen we wat op dat moment “past” bij de situatie — werk, sociale verwachtingen, gewoontes. Dit zijn de “bekende” ikken maar dat betekent niet dat de rest er niet is.
We hebben, een min of meer, basis assortiment aan kleren die vooraan in onze kledingkast liggen en hangen. We trekken vaak aan waarin we het meest “onszelf” zijn. En net als kleding hebben ze een beschermende functie- als een regenjas.
Zo is mijn ‘introverte ik’ er één van. Ik deel niet snel iets op social media. Ik heb bedenktijd nodig en zoek liever één-op-één contact dan in een grote groep. Ondanks allerlei presentatiecursussen is spreken voor een groep niet iets, wat ik van nature, van harte doe. Ik ga liever de diepte in. Mijn introverte ik beschermt mij tegen afwijzing en kwetsbaarheid. Ik kan me altijd terugtrekken in mijn veilige binnenwereld…
En naast de introverte ik ligt ook mijn sociale ik en mijn denkende ik vooraan in mijn kledingkast. En nog een paar. Het vormt samen een vertrouwd geheel.
Wat verder achterin mijn kledingkast, niet voor het grijpen, daar ligt bij mij het extraverte ik. (Maar bij jou misschien voorin?)
Een extravert neemt ruimte in, deelt gedachten hardop, en voelt zich “levend” in gesprek met anderen. Door te praten-door te doen, beschermt de extravert zichzelf. Met aandacht naar buiten hoef je je innerlijke onrust, je kwetsbaarheid niet te voelen.
Door een clownsneus op te zetten wordt het Clowns-Ikje in mij actief en daarmee komt ook een stukje van mijn extraverte-Ik in mij vrij.
Staande voor mijn volle kledingkast, zie ik wat altijd bij mij past. Een denkend Ik, een introvert ik, een sociaal ik. Ik trek ze makkelijk aan. Maar ik kan bewust ook eens wat anders kiezen.
Extravert, introvert, clown – Wat gebeurt er als ik mijn beschermende ‘regenjas’ en clownsneus in de kast laat hangen? En mijn kwetsbaarheid uit de kast laat komen?
In het nummer : Afraid of the dark van Chef’s special. Met Michaela Deprince (Super mooi, geen woorden voor )
Begint de tekst met:
There’s a monster under my bed…. We pillow talking … I am longing to be his friend…
Er zit een monster onder mijn bed…We spreken lieve woordjes met elkaar… Ik verlang er naar zijn vriend te zijn….
Kwetsbaarheid heeft (voor mij) twee kanten. Die er beide zijn.
Het is het “monster”, de kant in ons die blootstaat aan pijn, afwijzing, angst of misbruik.
Dat monster onder mijn bed herken ik. En dan bedoel ik dat letterlijk, hoe ik als ik kind met angst en beven, onder mijn bed keek omdat ik daaronder een monster vermoedde.
Dat monster is veranderd, nu ik volwassen ben. -Niet omdat we nu een boxspring hebben waar te weinig ruimte onder is voor een monster- Nee, het gaat over iets anders. Dieper dan bang zijn voor een presentatie gaat het bij mij over de angst om echt gezien te worden. De angst voor afwijzing. De angst om niet goed genoeg gevonden te worden. Het gevoel onbeschermd te zijn.
“We pillow talking … I am longing to be his friend.“
Door Voice Dialogue ben ik me ervan bewust geworden dat dit monster, een schaap in wolfs kleren is. Om het zo te zeggen. Zijn vriendschap, liefde en bescherming liggen onder het oppervlak. Angst voor afwijzing beschermt me. “Als ik me niet laat zien, kan niemand me raken.” Het beschermt me tegen innerlijke chaos. Liever me “niet goed genoeg voelen” dan de gevoelens die er mee omhoog komen: twijfel, onzekerheid, oude ervaringen.
Wat verder zingt Chef’s special: “I am still afraid of the dark…Even though there’s a sky full of stars”
… a sky full of stars…
Kwetsbaarheid is geen zwakte maar een menselijke gevoeligheid, die we allemaal bezitten. De bron van spontaniteit, speelsheid, onschuld en het vermogen om diep geraakt te worden door wat er in de wereld en om mij heen gebeurt. Het venster dat openstaat naar de ziel…. Een hemel vol sterren.
Kwetsbaarheid wil ook uit de kast komen. Echte verbinding, wat kan ik daarnaar verlangen. Wij zijn “bedraad” voor verbinding en dit geeft mijn leven zin.
I am still afraid of the dark…even though there ’s a sky full of stars….
Aan de andere kant, kwetsbaarheid…
… is ook het deel dat mijn beschermers doodeng vinden.
… is het deel dat mijn leven voller maakt, maar ook onvoorspelbaarder.
… is het deel dat mij dichter bij mezelf brengt, maar ook dichter bij oude pijn.
… is het deel dat me verbindt, maar ook blootstelt.
Kwetsbaarheid is de plek waar het monster (de beschermers) en de sterren elkaar ontmoeten.
Niet vrij van kwetsbaarheid maar vrij met kwetsbaarheid.
En staande voor mijn kledingkast kan ik voelen en kiezen, wat mij het beste past. Een presentatie voor 200 mensen? Oeps… Dat is monsterlijk spannend. Dat vindt mijn introverte ik niet goed. Voor 20 mensen, in een vertrouwde omgeving, diep van binnen voel ik, dat ik daarmee, kwetsbaar verbonden kan en wil zijn. Wanneer sta ik mezelf toe dat weer eens te proberen?
Een poos terug heb ik in mijn rode overhemd op het malieveld gestaan. Uit protest tegen de toestand in Gaza. Het overhemd waarin het strijdbare Ik samen met het kwetsbare Ik, kleur bekent. Verbonden met mensen die lijden.
Mijn vraag is welke “ik” trek jij vandaag aan? Waar trek jij je iets van aan? “Welke ‘ik’ mag jij binnenkort eens aantrekken of terug in de kast leggen? Tussen welke ikken zit jij in?
Wil je dit verder onderzoeken? Heb je iemand nodig die met je meekijkt in die innerlijke kledingkast ? Iemand die je helpt zien wat je al lang bij je draagt, maar nog niet durfde aan te trekken.
Coaching bij mij is geen trucje, maar een veilige plek waar jouw ikken gehoord worden.
Als je daar behoefte toe voelt, stuur me een berichtje. Of maak een (altijd vrijblijvende) Coffee, cake en coaching afspraak.